ยินดีด้วยครับ
มีแผนที่ไหมครับ ผมคนต่างจังหวัดไม่ค่อยรู้จักทาง
เผื่อมีโอกาสได้ไปชื่นชมครับ

ยังพอมีอยู่ครับ แต่ส่วนใหญ่มักจะหวง ซื้อก็ไม่ขาย ขอก็ไม่ให้

ญาติผู้ใหญ่บอกว่าเคยเห็นขายที่ร้านขายของเก่า เมืองนราฯ กับเมืองยะลา

เคยได้ยินเรีบกพร้าขอ แต่ป้ายเขียนพร้าไท ชื่อเรียกอาจจะมีมากกว่าหนึ่ง

ที่ปิดท้ายด้ามขาวๆเป็นผ้าเทปพันไว้

การพันด้ามเหมือนการพันตะกรุดอย่างหนึ่ง เป็นลายสลับฟันปลาครับ

คล้ายพร้าโอไหมครับ

ขออภัย ดูภาพป้ายชัดๆ เขียนพร้าโอครับ

แถวตรังเขาเรียก พร้าโอ ชนิดพร้าลืมงอ ครับ

ประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจ
คืออาวุธไทยในตลาดซื้อขายของต่างประเทศ บางทีก็มีของน่าสนใจมาขายกัน
ราคามักจะสูง แต่ดีที่เราได้ศึกษา

เวปนี้นานๆเข้าไปชมสักครั้ง มักมีอาวุธไทยดีๆไปปรากฏอยู่เสมอๆ

รายการที่เห็นแล้วเสียดายที่มาดูช้าไป
หอกคร่ำเงินสมัยต้นรัตนฯ
http://www.oriental-arms.co.il/item.php?id=3007

สภาพค่อนข้างสมบูรณ์ ออกแบบมาเป็นอาวุธไม่ใช่แค่เครื่องยศ


ส่วนที่ถักจุดเชื่อมระหว่างคอกับไม้เรียก "เถลิง" ถักเป็นตะกรุด มีประโยชน์ทำให้ประกอบได้แน่นหนาขึ้น
ไม้ไผ่อาจจะไม่จัดเท่ารุ่นเก่าแต่ก็ทำได้ดีมาก เดี๋ยวนี้หาคนทำไม่ได้แล้ว



ใบหอกยังเต็มใบ ทรงนี้ใช้ตั้งแต่ปลายอยุธยา


ลายคร่ำเงินยังสวยมาก

สุดยอดครับ

ขออนุญาตครับพี่

ผมไม่แน่ใจเพราะภาพไม่ชัด
แต่ด้ามอาจไม่ใช่ไผ่
อาจเป็นหวายก็ได้ครับ
ถ้าเป็นหวายได้ข้อขนาดนี้ก็ไม่ธรรมดาแล้วครับ

เบื้องต้นก็ยังเห็นว่าน่าจะไผ่ ถ้าจะดูชัดๆคงต้องไปขอดูจากคนซื้อไปแล้ว

ว่าแต่ท่านแวบมาเห็นราคาตอนประกาศขายมั้ยว่าราวๆเท่าไร
(เดาๆว่าน่าจะแพง)

ถ้าเห็นก็สู้ขาดใจ จริงๆ ให้ดิ้นตายสิครับพี่

ผมแปลภาษาฝรั่งไม่ค่อยได้
เว็บพวกนี้ผมเลยไม่ค่อยตาม
นานๆ ทีถึงจะโฉบไปเก็บรูปมาสักครั้งครับ

ภาพเต็มๆครับ
http://www.oriental-arms.co.il/photos.php?id=3007









ลองดูของที่ยังวางขายอยู่ครับ... บางครั้งราคาถูกกว่าซื้อที่บ้านเรา(บางร้าน)ซะอีก
http://www.oriental-arms.co.il/items.php?coll=2&cat=6

ขายไปแล้วครับ

อบ่างที่บอกไว้แต่ต้น
"รายการที่เห็นแล้วเสียดายที่มาดูช้าไป"

ไม่งั้นอาจจะบอกว่า
"รายการที่เห็นแล้วเสียดายที่ ....ทุนไม่พอ....."

น่าเสียดายครับพี่บัญชา บางครั้งผมยังอยากเสนอให้รวบรวมปัจจัยหรือลงขันเอาไว้ก่อนแล้วค่อยๆผ่อนในกรณีที่มูลค่าสูง ถ้าไม่เป็นการรบกวนกันหรือไม่คิดมากเอาที่มีใจรักเคารพกัน น่าจะมีทาง เป็นความคิดส่วนตัวนะครับ เพราะของบางชิ้น น่าอนุรักษ์ไว้มาก ถ้าคนเดียวบางครั้งเกินกำลัง ที่เห็นในรูปด้ามน่าจะเป็นหวาย (เดา)ด้วยความเคารพครับ

เรื่องที่น่าเสียดายในบ้านเรามีมาก
ยังดีที่ยังมีผู้จะช่วยกันอนุรักษ์

ด้ามหอกฝรั่งเขาบรรยายว่า Banboo ผมไม่เห็นตัวจริงยัง+ไม่มีข้อมูลไปโต้แย้งครับ

ฝรั่ง ไม่รู้จักหวายมั้งครับ

น่าจะอย่างที่ท่านแวบมา บอกครับ

ของที่หาได้ในเดือนนี้ครับ อ้ายเด้งเพื่อนส่งมาให้เมื่อวานครับจากท่าศาลา จ.นครศรีธรรมราช ดีใจมากครับกว่าจะหาได้ รูปไม่ชัดนะครับถ่ายกับมือถือ ขอบคุณครับ

ดีครับช่วยกันดูแลไม่ผุพังสูญหายไป

ไม่ชมครับ

เพราะอิจฉา

ระหว่างนี้จะหยิบยกอาวุธที่น่าสนใจมาคุยกัน




ชุดนี้อยู่ที่พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ สนามหลวง (วังหน้า) ในห้องอาวุธ

ติดตั้งอยู่บนที่สูง วันหน้าต้องใช้กล้องส่องหรือเลนเทเลไปถ่ายอีกที

ดาบเป็นศิลปต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ท้ายบัวแหลม ซึ่งรูปทรงสวยงามมาก ถ้าทำความสะอาดอาจจะเห็นจะมีคร่ำเงิน
ใบทรงนี้อยากเรียกว่าหัวปลาหลดแบบที่คลี่คลายมาแล้วระดับหนึ่ง

เขน (เครื่องป้องกันอาวุธทรงกลม) เขียนทองลายหน้าสิงห์ที่เดิมน่าจะคลี่คลายจากหน้ากาล
ปุ่มที่มีเพื่อทำลายอาวุธและเป็นเพื่อเป็นจุดดยึดด้านหลังให้มือจับด้วย
ตำแหน่งเหมือนของอินเดียแบบหนึ่งเปี๊ยบ

ขอบคุณครับ พี่บัญชา อยากทราบความยาวดาบประมาณเท่าไรครับ

ดาบยาวเท่าไรไม่แน่ใจครับถ่ายตั้งแต่ปี 48
และอยู่มุมสูง

วันนั้นผมไปด้วย

จำได้ว่า
ใบดาบน่าจะยาวประมาณ......






















จำได้แล้ว
ประมาณว่าสั้นกว่าฝักนิดหนึ่งครับ

อีกชุดหนึ่งครับ



อยากนำลงมาทำความสะอาดจัง


:)

ปุ่มเขนทำจากวัสดุอะไรครับ และสมัยก่อนดาบภาคกลางใช้เชือกอะไรถักด้ามดาบกันครับ

ปุ่มเขนทำจากโลหะครับ

ถ้าให้คาดเดาจากที่เคยเห็นภาพของเก่าของแขกมาบ้าง
คิดว่าน่าจะเป็นเหล็ก เพราะหลายชิ้นปุ่มมีร่องรอยงานคร่ำ
อาจเสริมงานประดับโลหะจำพวกสำริด

ส่วนที่พี่บัญชาว่าเขนมีเจ็ดปุ่มเหมือนของอินเดียนั้น
เขนแขกที่ผมเห็นส่วนใหญ่ที่เห็นจะเป็นแบบสี่ปุ่มครับ
แต่เจ็ดปุ่มที่อยู่ในตำแหน่งเช่นนี้ก็เคยเห็นผ่านตามาบ้าง
ข้อมูลตรงกันครับ

สำหรับเชือกถักด้ามดาบไม่แน่ใจ
เคยรื้อแต่ด้ามหอกก็เป็นเส้นใยธรรมชาติประเภทด้ายดิบ
คิดว่าด้ามดาบก็คงใช้เส้นใยธรรมชาติแบบนั้นเช่นกัน
สมัยก่อนในภาคกลาง เชือก หรือด้ายเส้นเล็กที่ทนทานคงไม่ขัดสนครับ
ไม่งั้นคงทำแห อวน ตาข่าย ตะคัด ไม่ได้

ปุ่มทำด้วยเหล็กครับ

เชือกมีมากกว่าหนึ่งแบบ
ส่วนใหญ่ของใช้พื้นบ้านก็เป็นวัสดุหลัก
มีภาพเปียบเทียบนิดหน่อย จากบ้านเพื่อน
ปนๆลาวบ้าง เหนือบ้าง



สำหรับคุณหนึ่ง เรื่องอาวุธต้องไปดูที่วังหน้าด้วยตัวเองจะเก็บรายละเอียดได้มากกว่า
ข้อมูลอาวุธในวังหน้า ดูห้องเดียวต้งแต่เปิดจนปิดสักเดือนนึง จึงถึงว่าจบชั้นประถม
ตั้งสำนักแล้วข้อมูลด้านอาวุธต้องแน่นพอ
เห็นหลายที่ทำได้ดีแต่บางที่ยังต้องเรีนรู้กันอีกมาก

แม้ว่าเราจะทำไม่ได้ดีอย่างอาวุธที่ในวังหน้า แต่โครงสร้างหลักไม่ควรหลุด หรือหลงไปตามนิยาย และคำ(ของคนที่ไม่รู้จริง)เล่าขาน

เยี่ยมครับ...

พี่ขอชื่นชม สำหรับความตั้งใจดีของน้องบัญชา และทีมงาน

เพื่อที่จะได้เป็นแนวทางความรู้ที่แท้จริง สำหรับ"คนที่ต้องการรู้จริง"

ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงใจ ตั้งใจ เต็มใจ เช่นนี้แล้ว หาผู้เสียสละยากมาก

ขอให้ประสบความสำเร็จตามที่หวังไว้

ขอบคุณสำหรับกำลังใจและคำอวยพรครับ

ว่าต่อถึงอาวุธที่อยู่ด้านบนห้อง ( อันนี้เอาอาวุธที่วังหน้ามาคุยกันนะครับไม่ใช่บ้านขุนศึก อยากขอยืมมาอยู่เหมือนกัน )

จากด้านนอก แป๊ะกั๊ก ง้าว และ หอก



แป๊ะกั๊ก อาวุธโบราณมากชนิดหนึ่งมีภาพสลักนูนต่ำที่นครวัดมีการใช้แป๊กั๊ก หลังม้า
ด้ามเป็นไผ่ขนาดใหญ่ ใช้มาถึงต้นรัตนฯ

ใบมีดอยู่ด้านหลังด้ามทำให้นึกถึงที่พี่ Dick เคยเทียบกับเหล็กที่ใช้ในกีฬากอลฟ์ จุดกระทบอยู่หลังมือช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการตี

อันนี้เชือกดาบภาคกลาง ภาพชัดพอเห็นเส้นด้ายที่ถักไว้และใส้เชือก

ถ่ายในที่สลัวค่อนข้างมือแต่คุณภาพยังเยี่ยมขยายแล้วยังชัดเจนอย่างนี้
ต้องฝีมือ พี่ชมจันทร์ครับ
ต้องขอบคุณพี่ที่ถ่ายภาพนี้ไว้อีกครั้ง

อืมมม...

ถ้า "เชือกพันฝักดาบ" ก็อย่างรูปที่พี่บัญชาลงไว้ครับ
แต่ถ้า "เชือกพันด้ามดาบ" หากไม่ใช้คำว่า "เชือก" มา "จำกัด" ความ
วัสดุพันด้ามดาบมีหลากหลายครับ
พื้นๆ ก็หวาย ฝ้ายดิบ ลวดโลหะ หนังสัตว์ ฯลฯ ครับ

ค่อยๆดูไปเรื่อยๆ ทีละเรื่องจะดีกว่ามั้ยครับ
เพราะกล่าวอาวุธในวังหน้าที่อยู่ด้านบนกำแพงอยู่น่ะครับ

อย่างถามว่าปุ่มทำด้วยอไรนี่เข้าทีดีเพราะกล่าวตกไป

ขอบคุณครับ มาเก็บความรู้ครับ

ภาพแป๊ะกักที่นครวัดครับ



ในภาพยังเห็นอาวุธอื่นๆ เช่น ดาบ ธนู ฯ

การแต่งกาย

เครื่องม้า

.
ขอบคุณครับ

รอวันเปิด "บ้านขุนศึก" ด้วยความสนใจครับ



.

มีการทำแป๊ะกั๊กถึงราวรัตนฯ
เล่มนี้รัตนตอนต้นๆ
ไม่ได้งอไม้ไผ่แล้วใช้คอโลหะคล้ายไม้พัทกอลฟ์

แต่ลายกนกบนสันใบนี่สุดยอดฝีมือ

ขอบคุณพี่บัญชา ที่คอยยั้งสติครับ ด้วยความใจร้อนอยากได้ของโดยเร็วจนเกือบหลงประเด็น ศิลปะต้องใช้เวลาครับ แต่บางทีก็เหนื่อยๆ เหมือนกัน ภาระกิจด้าน software หนักแล้ว กลับต้องมาทำ hardware ใช้เองอีกต่างหาก

วังหน้า ไม่ว่าจะเข้าไปกี่ครั้งก็รู้สึกเหมือนได้กลับเป็นเด็กทุกทีไป เพราะผมวิ่งเล่นในนั้นตั้งแต่เด็กๆ เนื่องจากป้าผมเป็นเจ้าหน้าที่ข้างใน และแน่นอนห้องที่ชอบที่สุดคือห้องอาวุธ ส่วนห้องที่กลัวที่สุดคือห้องเสื้อผ้า และห้องทีไมสนใจที่สุดคือ ห้องเครื่องทองคำ

พอโตขึ้นมา ความอยากรู้เรื่องมากขึ้น ความรู้สึกแปลกๆก็เข้ามาแทนที่ คือ น้อยใจที่เราได้แค่มอง...อยากรู้อะไรที่มากกว่ามองก็ทำไม่ได้ ..... แม้แต่การอ่าน.....

มีภาพบนกำแพงเพิ่มเติม

อยากเรียนถามผู้รู้ครับเกี่ยวกับการสะสมอาวุธโบราณว่าผิดกฏหมายมั๊ย
1.ตอนนี้อาศัยอยู่ห้องเช่าที่กรุงเทพ ชื่อผมอยู่ในทะเบียนบ้านที่นคร ถ้าจะเอาดาบกับปืนคาบศิลามาไว้ในห้องเช่าจะผิดมั๊ยครับ
2.ต้องกลับไปเอาจากใต้มากรุงเทพระหว่างทางถ้าเจอตำรวจจะโดนจับและโดนยึดของกลางมั๊ยครับ
3.ถ้าจะสะสมอาวุธโบราณเราต้องขออนุญาตมั๊ยครับ
ขอบคุณครับ

น้องบาว Kiam

คนคอน อำเภออะไรครับ พี่หลวงอยู่ "บ้านต้นเหรียง" สิชล

ตอบแบบ "คนใต้" ด้วยกันนะ

ข้อ ๑ + ๒ เป็นเรื่องละเอียดอ่อน เกี่ยวกับกฎหมาย/ความควร ไม่ควร /ใคร เป็นใคร

ยิ่งถ้าในกรุงเทพฯ พี่หลวงขอเสนอว่า "เก็บไว้ที่บ้านเมืองคอน" ปลอดภัยกว่า ???

ส่วนข้อ ๓ แน่นอน ต้อง อาจารย์บัญชา และทีม เป็นอันชัดเจน ลองพิจารณาดูนะครับ

พี่หลวงขออภัยนะ ถ้าไม่ตรงตามต้องการคำตอบ (รู้รักษาตัวรอด เป็นยอดดี) โฮก ๆๆๆ

ขอบคุณมากครับพี่ บ้านผมอยู่คีรีวง อ.ลานกา ครับ ถ้าเก็บของไว้บ้านก็ไม่ได้แลทุกวันแหละครับ

ปืนจะมีปัญหามาก ไม่ควรเก็บไว้ใน กทม.อย่างที่พี่หลวงแนะนำ
ไม่ได้แลตัวจริงก็ถ้ายภาพมา สำคัญคือมีการป้องกันสนิม+คนขโมยให้ดีพอ....ก็ปล่อยๆได้ครับ
ส่วนพวกอาวุธอื่นๆเก็บๆไปเหอะ

ว่าตามกฎหมายนะครับ

ตามข้อ ๑. ดาบเก็บไว้ในห้องเช่าไม่ผิด แต่ปืนคาบศิลาที่ยังใช้ยิงทำอันตรายบุคคลหรือวัตถุได้ ถือเป็น"อาวุธปืน" ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ
หากมีไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตย่อมเป็นความผิดไม่ว่าจะเก็บไว้ที่ใด

ตามข้อ ๒. หากเป็นอาวุธปืนที่ไม่ได้รับอนุญาตถูกต้อง ถ้าเจ้าหน้าที่ตรวจพบ "โดนจับแน่นอน" ครับ
ส่วนของกลางเป็นดุลยพินิจของศาล แต่ทราบว่าส่วนใหญ่มักจะถูกยึดครับ

ตามข้อ ๓. อาวุธโบราณที่ได้มาโดยชอบเก็บไว้ไม่ผิด เว้นแต่เข้าข่ายอาวุธปืนตามที่กล่าวไว้ใน ข้อ ๑.
ต้องได้รับอนุญาตก่อนจึงจะครอบครองได้ครับ

ขอขอบคุณพี่ๆทุกท่านที่ให้ความรู้ครับ ถ้ายังงั้นผมเก็บไว้ที่เดิมดีกว่าครับ ขอบคุณครับ

มีคนถามอยู่เสมอๆว่าแล้วดาบดีๆบ้านเราไม่หลงเหลืออยู่บ้างหรือ

ที่ตจริงก็มีอยู่บ้างแต่ราคาค่อนข้างสูงถึงสูงมาก ประกอบกับการขายไม่ได้วางขายทั่วไปแต่จะเชิญผู้สนใจไปดูเป็นคราวๆ

ซึ่งหลายครั้งที่พบดาบหรืออาวุธชั้นดีก็ไม่สามารถนำมาเปิดเผยตามเวปได้

แต่เล่มนี้ผมถ่ายไว้ก่อนที่จะขายไปให้นักสะสมท่านหนึ่งซึ่งไม่ขัดข้องที่จะนำภาพที่ผมถ่ายไว้เดิมมาให้เพื่อนๆได้ศึกษากัน



ดาบสกุลช่างอยุธยาเล่มสวย
ใบหัวปลาหลดแบบใบค่อนข้างบาง
ด้ามคร่ำทองอย่างงดงามและอยู่ในสภาพค่อนข้างดี

งามจริงๆ ครับ

น่ายินดีที่ของชิ้นนี้ถูกอนุรักษ์ไว้ในบ้านเรา
ท่านผู้เฒ่าจะได้ไม่ต้องเดินทางไปไกลบ้าน

เก็บตกเรื่องเชือกดาบให้คุณหนึ่ง

เชือกดาบขนบภาคกลาง



สังเกตุว่ามี 2 ความยาว ยาวใช้สะพายใหล่ สั้นใช้ป็นที่รองวางสลับเวลาเก็บในคลัง(พบน้อยกว่า)

และดาบระดับสูงส่วนใหญ่ไม่พบเชือก สงสัยไม่ต้องสะพายเอง