ขอบคุณครับพี่ ลายสวยมากครับ

พี่ชมจันทร์ครับ ต้องขออภัยพี่เรื่องไม้ด้วยครับ ยังตามตัวพรรคพวกไม่เจอเลย ที่ไปเจอเจ้าอื่นลายและความละเอียดของเนื้อไม่เหมือนกับที่พี่ได้ไปครับ
ชุดที่พี่ได้ไป พรรคพวกคนนี้เป็นคนหามาให้ครับ อดใจรออีกนิดนะครับพี่
ช่วงนี้พรรคพวกแกกำลังเฝ้าระวังกล้วยไม้และอาโคนีม่าอยู่ครับ
เมื่อเดือนที่แล้ว โดนขโมยไป 300 กว่าต้น ล้านก่าๆครับพี่

ขออนุญาตฝากรูปให้พี่ชมจันทร์พิจารณาก่อนครับ



ฝักด้ามเป็นแบบเมืองนครครับ



แต่ใบผมดูไม่เป็นครับ

อูย..อิจฉาตาร้อนครับ

ฝักคิดว่าทำขึ้นใหม่ทดแทนของเก่าที่ชำรุดไป

ลองนวดด้วยแว็คซ์ ลายไม้และสีไม้จะเข้มขึ้นเองครับ

มาดูกริชนกกระเต็นปากตรง เล่มที่คุณบัญชาลงไว้ข้างบนต่อนะครับ

ตัวนกดุนลายเห็นขา แข้ง และเท้าชัดเจน จึงคิดว่าน่าจะเป็นฝีมือช่างนครฯ







ตัวฝักงอนน้อยๆ รับกับใบมีดนางท้าวแขน











เขาควายแบบนครฯ จะกว้าง ปลายเขาที่ม้วนแบบยอดผักกูดจะเล็กหน่อย






ปากฝักด้านเหลี่ยมเรียก ด้านหน้า







ฝั่งตรงข้ามมนๆเรียก ก้น

ไม้ทำฝัก ต่อประกบแบบผ่ากลางระหว่างเขาควายครับ

กริชที่ได้มาพร้อมกับด้ามเปลือหอยมือเสือ

สภาพสึกหรอจากการถูกขัดถู แต่หน้าตายังดีพอใช้ ใส่ด้ามไม้ที่ต้องเปลี่ยนออก

ราคามิตรภาพดีครับเลยซื้อหาเอาไว้เป็นครู

ด้ามกริชหัวนกปากตรงอันเล็กๆของท่านสารวัตร

มือชัดเจนกว่าเท้า ทำให้ใจเอนเอียงว่าเป็นงาน

จะนะ มากกว่าเป็นงานจากนครฯ

กริชสกุลช่างนครฯอีกเล่ม จากเพื่อนของคุณบัญชา






ใบงอนทรงนางท้างแขน และโคนใบเซาะร่องแบบเจริตา

ด้ามอันนี้แปลกกว่าด้ามนครฯอันอื่นๆ ตรงที่แก้มเหมือนเหงือกปลาหมอ

ซึ่งพบน้อยกว่าแบบที่พบเห็นกันปกติทั่วไป

.
ขอบคุณทุกท่านโดยเฉพาะท่านพี่ชมจันทร์ที่ทำให้ผมมีโอกาสเห็นอาวุธที่หาชมได้ยาก



.

เขาควายปลายที่ม้วนจะเล็กๆตามแบบของสกุลช่างนครฯ

ใบกริชแบบบันไดซาระห์เซาะร่อง ลายขนนก

นานๆถึงจะพบสภาพสวยๆสมบูรณ์อย่างนี้ซักเล่มนึง เจ้าของคือคุณตะโกลาครับ

เรียนคุณพี่เขาหลัก ด้ามมีดศิวะทำเสร็จแล้วหน้าตาเป็นดังนี้ครับ

ลองพิจารณาดูครับ ตัวด้ามทำด้วยอะไร?

อืมมม...

โบราณวัตถุ
หาค่ามิได้จริงๆ ครับ

อีกอย่างหนึ่งที่อยากทราบคือ
หลังผ่านน้ำยาแล้ว
ใบเป็นเหล็กผสมอย่าง ปามอร์แวดุง ตามตำราโบราณหรือเปล่าครับ
ผมนึกเสียดายเพราะเมื่อกลับมาดูมีดพกของคุณทวดพบว่า
ใบมีดส่วนที่รอดจากการถูกเจ้าเหลนตัวแสบขัดถูจนเงาวับ (ก็ตอนเด็กๆ เห็นมีสนิมเคลือบเยอะกลัวไม่สวยนี่ครับ )
ยังเห็นแค่เป็นเส้นขนมชั้นริ้วเล็กๆ ซ้อนกันอยู่รางๆ
มาวันนี้แอบเขกกระโหลกตัวเองไปหลายทีแล้วครับ
จะกลับไปขับลายก็เสียวครับ
เพราะส่วนปลายก็เหลือแค่บางเฉียบ
กลัวขับแล้วเหลือแค่ครึ่งใบ

ใบเป็นเหล็กธรรมดาไม่มีลาย

แต่ด้ามมีดผมเข้าใจว่าทำมาจากปะการังสีทองครับ

เรียนสารวัตรแวบมา รูปด้ามกริชนกหัวเงินจากสุราเวสี ที่ท่านกรุณาส่งมานี้

ผมคิดว่าคือขาข้างหนึ่งของวิวัฒนาการที่เริ่มมาจากพระศิวะจมูกโต

ที่ภายหลังกลายมาเป็นด้ามนกปากตรง หรือนกปากงอนในบ้านเรา

ลองเรียงดู เริ่มจากพระศิวะนั่งบนแท่นมือ ๒ ข้างจับเข่า







ต่อด้วยแบบนี้






กลายเป็นแบบนี้






หรือแบบนี้






หรือแบบนี้ก็ได้

จากนั่งบนแท่นมือจับเข่า ซึ่งมีขา แข้ง เท้า ไหล่ แขน และมือครบถ้วน

พอถึงนครฯ เท้า แข้ง ขา แท่นยังคงอยู่ ส่วนมือเหลือแค่หัวแม่มือ กับนิ้วก้อย

แต่ที่จะนะ มือ กับแท่น จะชัดเจน แต่เท้าจะหายไป

ว้าว...จำแทบไม่ได้ครับพี่ พี่ชมจันทร์ครับผมดูรูปในเว็ปแล้วไม่แน่ใจว่ามันหลอกตาผมหรือปล่าว
คือผมดูมันออกสีน้ำตาล ซึ่งวันตอนไม่แต่งหล่อมันสีดำออกเป็นเขาควายชัดๆ แต่พอขัดออกมา
ในรูปถ้าไม่บอกผมคิดว่าเป็นไม้ ทีนี้ถามพี่ว่าสีมันเหมือนกำไลผมหรือปล่าว ถ้าไม่ใช่รบกวนพี่ลอง
เอากล้องส่องพระส่องดู ใช้แสงไฟช่วยนะครับ ถ้าเป็นกัลปังหาสีดำ มันจะเป็นสีเหลือบทองในเนื้อ
ภาวนาให้มันเป็นประการหลังครับพี่ จะได้ ว้าว...ว้าว
หัวกริชของผู้กองงามมากครับ ผมชอบจังที่พี่ชมจันทร์พูดถึงการวิวัฒนาการจากพระศิวะจนมาเป็น
นกพังกะ ผมอยากรู้เกี่ยวกับตำนานของวิวัฒนาการของด้ามกริชพอจะมีมั๊ยครับพี่ ขอบคุณมากครับ

ไม่ใช่ของผมครับพี่

หาภาพเจอจากเว็บนอก
แต่เห็นว่าด้ามนี้เขาถ่ายให้เห็นหลายมุม
แสดงให้เราเห็นลักษณะท่าทางของมือทั้งสองข้างชัดเจน
ทำให้ทราบที่มาที่ไปและสามารถอธิบาย
รูปแบบด้ามกริชที่วิวัฒน์คลี่คลายไปแล้ว
ทั้งด้ามนกกระเต็นของบ้านเราที่เหลือเพียงการชี้นิ้วมาชนกัน
หรือด้าม ยาวาเดมัน (ชวาป่วย) ที่มองดูคล้ายคนกอดอก คอตกเอียง
ว่ามีที่มาที่ไปของการวางนิ้ว วางมือ หรือวาดแขนทำท่าเช่นนั้นได้อย่างไรครับ

เรื่องราวของด้ามกริช เขาลงไว้ค่อนข้างละเอียดในหนังสือกระเทาะสนิมกริชครับ

ผมแค่เอามาเรียงใหม่ แล้วใส่รูปตัวอย่างเพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้นเท่านั้นเอง

ลองยืมพี่ชาญชัยมาลองอ่านดูก่อนนะครับ มีขายอยู่ที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯ

ถ้าผ่านไปจะแวะไปซื้อให้



ที่เพิ่มมากว่าก็คือรายละเอียดของกริช สงขลา-นครฯ ที่เริ่มต้นไปได้หน่อยเดียว

เพราะเพิ่งจะค้นคว้าได้แค่นั้นเอง ด้วยว่าผมอยู่ไกล แถมเจ้าของกริชบางเจ้า เขากลัว

คนแปลกหน้า กลัวเราเป็นพวกต้มตุ๋น ปฏิเสธไม่ยอมให้ถ่ายรูป ให้รายละเอียดที่มาที่ไป

เดือนหน้าผมไปตรัง ก็ต้องรบกวนพี่เขาหลัก และคุณตะโกลา พาไปตระเวณหากริช สงขลา-นครฯ

ถ่ายรูปและคุยกับเจ้าของอีกครับ

สำหรับด้ามมีดศิวะของพีเขาหลัก เพราะส่องขยายดูแล้วเห็นเส้นทองเป็นริ้วๆเลย

อารามดีใจเขียนผิดเขียนถูก จนเขียนกัลปังหาเป็นปะการัง

ขอแสดงความยินดี ที่ท่านถูกหวยจากกองขยะครับ



ลองคิดดู สึนามิครั้งใหญ่ที่เกิดก่อนปี ๒๕๔๗ ก็คือตอน

ภูเขาไฟกรากะตัว ระเบิดที่ชวา ราวๆปี ค.ศ.๑๘๘๓

ตรงกับรัชกาลที่ ๕ ครับ แล้วลองคำนวนดูมีดเล่มที่ผมหยิบจากกองขยะ

ส่งให้ท่านอายุกี่ขวบ




ขอเล่าให้เพื่อนๆอ่านนิดนึง กัลปังหาสีทองเกิดจาก กัลปังหาตกใจจากสึนามิ

เปลี่ยนสีจากดำๆเป็นสีทองครับ ดังตัวอย่างด้ามศิวะ เล่มนี้

ฮ่าๆๆ...

งั้นของผมเก่ากว่า
เพราะด้ามยังเป็นกัลปังหาสีดำ
ตอนนั้นกัลปังหายังไม่ตกใจสึนามิครับพี่

ฮี่ๆๆ...

ด้ามกริชรูปพระศิวะจมูกโตนั่งยองๆบนแท่น มือกอดเข่า

แถมประคองศิวะลึงก์ไว้ในมือดุ้นเบิ้อเริ่ม

คุณตะโกลา ให้ยืมมาถ่ายให้เพื่อนๆดู



ฝีมือแกะง่ายๆจากช่างพื้นบ้าน แต่แสดงให้เห็น ให้นึกออก

ถึงรากเส้นหนึ่งของวิวัฒนาการได้ดี
















ลองเทียบกับด้ามชวาเหนือด้ามนี้ครับ

ขออนุญาตพี่ชมจันทร์ครับ

เรื่องวิวัฒนาการของด้ามกริชนี่
ผมเดาว่าแบ่งออกได้เป็นสาย "หน้าตา" และ "ท่าทาง" ครับ
อย่างหน้าตาก็เช่นจากรูปแบบโครงร่างมนุษย์คล้ายตุ๊กตาออสการ์
มาเป็นแบบเสมือนจริง(ในจินตนาการ) เช่นศิวะหรือรากษส
ก่อนจะกลายเป็นศิวะจมูกโต
แล้วจมูกโตๆ ก็ยื่นแหลมออกกลายมาเป็นคล้ายมนุษย์นกสายหนึ่ง
อีกสายหนึ่งก็กลายเป็นคล้ายลึงค์
กลับมาเป็นแนวเชิงสัญลักษณ์แทน

ที่ผมสนใจตอนนี้ก็คือ "เรื่องท่าทาง"
ท่าด้ามกริชนั่งกอดเข่านี่หายสงสัยไปหลายเปลาะแล้ว
ก็ลองนั่งยองๆทำมือแบบด้ามมนุษย์นกนั่นดูสิครับ
แล้วท่านจะรู้ว่าทำไมกระเต็นถึงต้องเล่นจ้ำจี้ และทำไมชวาถึงต้องป่วย
แต่ที่เป็นประเด็นให้สงสัยต่อมาคือ
ด้ามกริชยักษ์ที่โพสต์ท่าป็อยต์เท้าอย่างนางแบบ
คือมือซ้ายท้าวเอว
ส่วนมือขวายกขึ้นเสยผม
ชูข้อศอกชี้ฟ้าโชว์รักแร้
ที่สงสัยคือท่าทางของด้ามแบบนี้มีคลี่คลายมาเป็นรูปแบบใดบ้างหรือไม่ครับ

รากษส ในด้ามกริชคือพระศิวะปางดุร้าย น่าจะโยงได้ถึงความเป็น ภูติบดี ขององค์ศิวะครับ



ผมว่านะ จำได้รางๆว่าเคยเห็นมือขวาเงื้อกระบอง แต่หารูปไม่เจอ สารวัตรลองค้นรูปที่มีด้านหลัง

มาชมกันหน่อยว่ามือขวาทำอะไรอยู่

ภาพจากเว็บนอกนี้เห็นงามดีครับ

ด้ามกริชแบบนี้วันก่อนผมส่งรูปไปให้พี่ชมจันทร์ครั้งหนึ่งแล้วครับผู้กอง คล้ายกันมาก ผิดกันตรงที่เป็นไม้
เจ้าของจะแลกกับนกกรงหัวจุกญาติผม แต่นกตัวดังกล่าวราคาเป็นหมื่น แล้วญาติผมเค้าไม่ชอบพวกกริช
ทีนี้ถามพี่ชมจันทร์ว่า รูปที่ส่งไปให้พี่ดูเมื่อวันก่อน รบกวนพี่ลองตีราคาดูหน่อยครับ เผื่อมีลุ้น

เรียนพี่เขาหลัก กริชชวาเล่มที่ท่านส่งรูปมานั้น ถ้าหมื่นนึงผมว่ายอมรับได้

แต่ควรให้ผมดูตัวจริงก่อนสักนิดน่าจะดี ป้องกันความผิดพลาดครับ

ในหนังสือฝรั่งบอกว่ารากษส ถือฟางข้าวหรือรวงข้าวในมือ

ฝรั่งเขาเทียบให้ดู ด้ามเทวดา กับด้ามรากษส





ด้ามนี้ก็รากษส

ข้อสังเกตุ

จะเห็นได้ว่าด้ามนก เทวดา รากษส แท่นด้านหน้าหรือด้านข้าง

จะมีรูปสามเหลี่ยมสัญลักษณ์ของเขาพระสุเมรุอยู่เสมอ

รบกวนสอบถามครับ

ผมไปเจอน้ำมันที่เขาเรียกว่า keris oil จากเว็บนอกมา
ด้วยความที่ไม่รู้ภาษาอังกฤษเลยสงสัยครับ

-น้ำมันกริชตามลิงก์เหล่านี้ ใช้ทาใบกริชเพื่อขับลายถูกต้องไหมครับ
-น้ำมันที่ว่ามีสารที่เป็นอันตรายต่อร่างกายอย่างจำพวกสารหนูหรือไม่
-ในเมืองไทยเรามีอะไรที่สามารถหามาใช้ขับลายกริชแทนสารหนูได้บ้างครับ

http://reviews.ebay.com/Why-Keris-Blade-wa...T:-1:LISTINGS:4
http://www.ancientkeris.com/pusaka-keris-t...kris-p-764.html
http://cgi.ebay.com/MS-Traditional-Keris-O...1QQcmdZViewItem

ขอบคุณครับ

ไม้ทำฝักกริชทำจากอะไรมั้งครับ

คุณตีพะลี อะตะปู บรรยายไว้ว่า

ปากฝัก..... ไม้แก้ว ไม้มะม่วงป่า ไม้สาวดำ ไม้ตืองอ

ตัวฝัก..... ไม้ประดู่ ไม้สะเดา ไม้มะม่วงป่า ไม้สาวดำ

เรียนท่าแวบมา เท่าที่อ่านคร่าวๆออกบ้างไม่ออกบ้าง

ผมว่านะเขาใช้น้ำมันมะพร้าว กับน้ำมันจันทร์ เป็นหลักครับ





เรียนเพื่อนสมาชิกช่วยถอดความลิงค์ ของท่านแวบมา

ให้ความกระจ่างด้วยเถิดครับ

อิอิอิ...

ผมก็เข้าใจได้แค่นั้นเหมือนกันครับพี่
ที่เหลืออ่านได้ แต่แปลไม่ออก

มีอีกเว็บหนึ่ง น่าสนใจดี
เป็นวิธีการเหน็บกริชของชวาในลักษณะโอกาสต่างๆ
ทั้งเหน็บหน้า และหรือขัดหลัง
หลากหลายและละเอียดอ่อนมากครับ
บางทีเหน็บหลังเหมือนกันแต่บิดไว้คนละองศากัน
แค่นั้นความหมาย หรือโอกาสที่ใช้ก็ต่างกันแล้ว
แต่อย่าถามผมนะครับว่าต่างกันอย่างไร
เพราะผมอ่านได้หมดแล้วแต่ยังแปลไม่ออก
ส่วนลิงก์ที่ว่าขอติดไว้สักสามสี่วัน
เพราะไปเก็บไว้ในคอมพ์อีกเครื่องหนึ่ง
ไว้จะขออนุญาตส่งให้พี่ชมจันทร์ทำหน้าที่ บรรณาธิการ คัดกรองก่อนนะครับ

น้ำมันจันทร์ครับผสมกับน้ำมันหอมระเหยอื่นเล็กน้อยครับ
น่าจะช่วยรักษาผิวเหล็กตามสภาพมากกว่า ไม่น่าจะช่วยขับลายครับ
ที่ใช้น้ำมันหอม เข้าใจว่าเป็นการใช้ตามขนบแขกมากกว่าครับ

เรียน คุณโอ๊ต นี่คือการเหน็บกริชของชาว ยอคยาการ์ต้า ซีกใต้ของชวาตอนกลาง

เขาเหน็บกริชกัน ๗ แบบ บางแบบก็สุภาพ บางแบบก็ไม่สุภาพไม่ควรปฏิบัติ

ซึ่งสารวัตรแวบมา กรุณาส่งมาให้ดู และบอกว่าอ่านแล้วเวียนหัว เพราะกติกาแยะเหลือเกิน

ขอความกรุณา คุณโอ๊ต ช่วยถอดความด้วยเถิดครับ




แบบที่ ๑










แบบที่ ๒ และ ๓







แบบที่ ๔






แบบที่ ๕







แบบที่ ๖







แบบสุดท้าย






ลองๆนึกดูเผลอนั่งๆลุกๆ ปากฝักเลื่อนลง หรือเบี้ยวหน่อย เป็นเรื่องเลย กลายเป็นท้าทายหาเรื่องไปฉิบ

ด้ามหัวนกพังกะปะตานี ฝักแบบสรีบุหลัน พระจันทร์เสี้ยว

ของเพื่อนคุณบัญชา เป็นด้ามงานเก่าก่อน ๒๔๘๐

ตบท้ายวันนี้ด้วย ฝักปะตานีที่ คุณตะโกลา ลองให้พี่ชาญชัย ทำจากไม้กระถิน

แล้วอาทิตย์หน้าค่อยเจอกันใหม่ ขอลาไปธุระที่ตรังครับ

เดินทางปลอดภัยดีมีโชคครับพี่

แล้วเจออะไรเด็ดๆ ก็เก็บมาฝากน้องๆ บ้างนะครับ

มีอ้ายเด้งเก่าๆ มาฝากครับพี่ชมจันทร์









ค้นจนตาเหล่เลย

ว้าว งาม โค-ตะ-ระ เลยครับผู้กอง
ผมจำได้ว่าที่บ้านยายผม มีอีเด้งเก่าอยู่แต่มีเฉพาะใบไม่มีด้าม
สงสัยต้องรีบไปค้นหาดู หวั่นๆ อยู่ว่าตอนรื้อบ้านทิ้ง พวกจะขายเศษเหล็กซะละ
เศร้าเลยครับพี่น้อง
แจ้งข่าวครับ พี่ชมจันทร์ ถึงตรังโดยสวัสดิภาพแล้วครับ

เสียดายที่ไม่ใช่ของผมครับ

เห็นว่ามีคนอยากเห็น
พอดีมีคุณลุงแถวบ้านท่านถ่ายภาพเก็บไว้
เลยขอนำมาเผยแพร่ครับ

เรียนพี่เขาหลัก

เอาไอ้เด้งที่เด้งมากๆมาให้ดูเล่มนึง เป็นงานเก่า

เก่าจนด้ามเขาควายแห้งกรอบแตกระแหง












ด้ามจับออกแบบได้ถนัดมือ หัวแม่มือล็อคกับสันไกล้ๆคอด้าม

และนิ้วก้อยถูกกั้นด้วยความงอของส้นด้าม






เข้าด้ามด้วยการ ให้โคนมีดจมหายลงในส้นด้ามราวๆ ๑/๒ นิ้ว

เพื่อความแน่นหนามั่นคง ในการฟาดฟัน

จากการที่พี่เขาหลักและเพื่อนๆ พาผมตระเวณไปตามหมู่บ้านต่างๆในเมืองตรัง

ทำให้พบว่าไอ้เด้งเป็นอาวุธหลัก ประเภทหนึ่งของชาวตรังในอดีต

ซึ่งเราจะเจอไอ้เด้ง อยู่กับทรากเรือสำเภาจม ในแม่น้ำตรังอยู่เสมอ

วันก่อนคุยเรื่อง พร้าโอ ของภาคใต้ กันท่านแวบมา ก็เลยอยากจะรวบรวมให้เพื่อนๆอ่านกันบ้าง

ความหมายของ พร้าโอ จาก คุณชิต จิตรเที่ยง “สารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคใต้” เล่มที่ 11 หน้า 5269 - 5270


พร้าโอพร้าโอ เป็นอาวุธมีคมประเภทเดียวกับดาบ มีชื่อเรียกกันหลายชื่อเช่น พร้าหัวตัด พร้าลืมงอ ไทยมุสลิมเรียกว่า “ปาแฆปาแย”คำว่า “โอ” ตามความหมายของภาคใต้หมายถึงสวยงาม “พร้าโอ” คือพร้าที่สวยงามสมส่วนทั้งด้ามและตัวพร้าพร้าโอที่ทำขึ้นสำหรับเป็นอาวุธโดยเฉพาะ จึงพิถีพิถันตั้งแต่การหาเหล็กเพื่อนำมาตีเป็นพร้า พร้าโอเป็นอาวุธของชาวสงขลา นิยมใช้พร้าโอเป็นอาวุธต่อสู้กัน





จากบทความข้างบนเราจะเห็นได้ว่า พร้าโอ ไม่ใช่เครื่องมือเกษตรกรรม แต่เป็นศัตรา ของชาวลูกทุ่ง ลูกสวน คนบ้านๆ

แห่งด้ามขวานในอตีต ที่ออกบ้านเมื่อใด ก็จะเอา พร้าโอ พาดบ่าไปด้วย


เทียบได้กับคนเมือง สังคมพื้นบ้านเมืองเหนือ ที่เวลาออกจากบ้าน เขาจะสะพายดาบติดตัว ดังที่ อ.วิลักษณ์ เขียนไว้ว่า

" ดาบแลวแอ่วค้า " คือไปเที่ยว ไปค้า ก็จะสะพายดาบไปเสมอ



วิธีพาดบ่า พร้าโอ เวลาเดินทาง จากสถาบันทักษิณคดีศึกษา เกาะยอ ฝากคนใช้มือถือถ่ายส่งมาให้จึงแลดูมัวๆหน่อย





เล่มนี้ พร้าโอ ของเมืองตรัง





อีกเล่มจากตรัง ใบมีดยาวกว่าเล่มบน แต่ด้ามหาย เจ้าของทำใหม่ด้ามสั้นจุ๊ดจู๋

ลิ้งค์ พร้าโอ อันนี้น่าอ่านครับ

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=w...p=2&gblog=3

พร้าโอ แบบดั้งเดิมใช้กั่นเสียบเข้าด้าม

ต่างกับพร้าทั่วๆไปที่ด้ามเป็นด้ามบ้อง