..วันนี้เคลียร์งานที่บ้านเลยไม่ได้ไป เจ เจ พอดีเจอหนังสือเล่มหนึ่งที่โต๊ะทำงาน "สยามในนามมีด"
โดย เวลา ทศอุทัย...ได้เขียนเรื่องราวมีดจ่าตุ่ม
..ทำให้ผมนึกไปถึงเรื่องราวในอดีตที่ผมเริ่มสนใจ "มีด" ก็มีแรงบันดาลใจจาก..จ่าตุ่ม ส่วนหนึ่งเพราะ
มีโอกาสไปสนทนาพูดคุยกับแก่ที่บ้านที่อุทัยธานี หลายครั้ง สำหรับผมจ่าตุ่ม เป็นคนที่คุยด้วยสนุกและ
คุยได้ทุกเรื่องแบบชาวบ้านทั่วๆไป แต่แววตาของจ่าเป็นแววตาของความจริงใจและใส่ใจในผู้เจรจาอยู่
ด้วยแม้นว่าคนนั้นจะมาซื้อมีดแหรือไม่ซื้อก็ตาม..จะเป็นเวลาไหนก็ได้ขอให้แก่ว่าง
..พอผมคุยกับแก่บ่อยขึ้นก็ต้องพยายามสืบค้นหาประวัติของแก่ยิ่งน่าสนใจ..เชื่อหรือไม่ครับจากคนที่ไม่
เคยซื้อมีดราคาเกินสองร้อยบาท..ก็เริ่มซื้อมีดพับเล่มแรกจากจ่าตุ่ม มูลค่า 5,000 บาท(เมื่อประมาณ 7 ปีที่แล้ว)
จากนั้นก็ซื้อเรื่อยมาเท่าที่กำลังเงินจะเอื้ออำนวยจนกระทั้งจ่าตุ่ม เสียชีวิตเมื่อปี2546 ก็ไม่ได้ซื้อมีดจาก
บ้านจ่าตุ่ม อีกเลย..เพราะช่างมีดคู่บารมีของจ่าตุ่ม 4 คนก็แตกกระสายไปอยู่ที่อื่นหมด ซึ่งขอกล่าวถึง
ช่างมีด 4 คนนี้สักหน่อยเพราะผมเองได้สัมผัสมาแล้วทั้งหมด
๑. ช่างตุ๋ย...ชำนาญมีดแฟนซีหรือมีดโชว์ฝีมือ
๒. ช่างชู.....ชำนาญมีดแล่ มีดล่าสัตว์เดินป่า มีดแคมป์
๓. ช่างเปี๊ยก..ชำนาญมีดขนาดใหญ่และขนาดกลาง(เมื่อสามปีที่แล้วเห็นอยู่กับช่างแขก..)
๔. ช่างชัย...ชำนาญมีดพับ

..มีดของจ่าตุ่ม ในอดีตไม่ใช่ว่าไปหาแล้วจะได้เลยนะครับ(บางครั้งอาจมีบ้าง)และเป็นครั้งแรกเมื่อกันที่
รับรู้ว่า..มีดตามสั่ง..เป็นยังไง
..ไม่มีอะไรครับ พอดีอ่านเรื่องราวของแก่แล้วทำให้นึกแก๋..อาจกล่าวได้ว่าเป็น
"ตำนานมีดของเมืองไทย" ก็ว่าได้



..ใครมีรูปมีดของแก่ หรือเรื่องราวที่ได้สัมผัสกับจ่าตุ่ม ก็ลองมาเล่าสู่กันฟังมั่งนะครับ

.
คุณYaiครับ ถ่ายรูปมีดจ่าตุ่มที่มีอยู่มาอวดบ้างซิครับ แล้วเล่มไหนรักสุดบอกด้วยนะ ขอบคุณครับ

.

ใครมีมีดจ่าตุ่ม ช่วยกันมาโชว์

กระทู้พี่ใหญ่จะได้สมบูรณ์

ครับผม

กรุณารอสักครู่

เล่มแรก น่าจะยุคแรกๆของจ่าตุ่มครับ
กระเดื่องปลดล็อคอยู่ส้นด้าม แปลกดี
ใบขัดมันแบบกระจก

งานละเอียด รอยต่อแต่ละส่วนสนิทมาก
คอมีดที่เห็นเป็นทองเหลืองบางๆ ยึดกับด้ามด้วยหมุด แล้วขัดเรียบ

ด้ามยึดด้วยหมุดทองเหลือง น่าจะอัดกาวอีกที

เขาแก่จัดจนใสมันวาว
จ่าตุ่มคล้องวงทองเหลืองไว้ ผมมาหาที่คล้องเข็มขัดอีกที
(รูปแรก โคนใบไม่ได้แหว่ง แต่สะท้อนตัวผมครับ เหมือนรูปที่สอง ที่ปลายใบไม่ได้แหว่ง เพิ่งเห็น )

..นี้คือมีดพับเล่มแรกของผมที่รับจากมือของจ่าตุ่ม เป็นมีดทรงDrop point
ใบยาว 3 นิ้วครึ่ง ด้ามเป็นเขากวางแก่และเพิ่มความสวยงามที่ปุ่มเปิดด้วยเศษของ
เขากวางอีกด้วย..อย่างที่พี่Sonnyบอกไว้ทุกชิ้นส่วนและช่องไฟต้องผ่านการตรวจ
อย่างละเอียดจากจ่าตุ่ม ดังนั้นความปราณีตในงานไม่ต้องกล่าวถึง ส่วนคราบขาวๆ
ที่เห็นที่ด้ามเป็นครีมทีผมใช้เช็ดเขาและเช็ดออกไม่หมด(เพิ่งถ่ายเมื่อสักพักนี้เองแสงหมดแล้ว)





..จะทะยอยนำมาให้ชมเรื่อยๆครับ

ผมรู้จักจ่าตุ่มจากรายการ"ส่องโลก"ครับ

ตอนนั้นผมอยู่ ม.ปลาย รายการเอาเรื่องราวของมีดจ่าตุ่มมาเสนอและถ่ายขั้นตอนการทำงาน

จนเสร็จเป็นมีดที่สมบูรณ์ ทำให้อยากได้มาก แต่ตอนนั้นผมไม่มีเงินซื้อและไม่รู้จะสั่งทำได้อย่างไร

เลยได้แต่ดูครับ

ผมสะสมแต่ vic + คีม เพิ่งมาชอบมีดสามปีกว่าไม่ทันเก็บงานของจ่าตุ่ม
เหมือนกันครับ

ผมไม่มีมีดของจ่าตุ่ม ไม่รู้จักจ่าตุ่มนอกเหนือจากที่เคยอ่าน และได้ยินเรื่องของจ่าตุ่มจากแหล่งต่างๆ
จ่าตุ่ม เท่าที่ทราบ คือคนแรกในประเทศไทย ที่ประกอบอาชีพทำมีดแนวใหม่ และในช่วงเวลาดังกล่าวนั้น ความรู้ในเชิงวิทยาการเหล็ก และการทำมีดยังมีอยู่น้อยมาก ตลอดจนเครื่องมือที่ใช้ทำมีดกันก็จำกัดอย่างยิ่ง

จ่าตุ่ม ในฐานะเป็นคนแรก หรือคนแรกๆที่ทำมีดในแนวใหม่ จึงถือเป้นต้นตำรับ และมีช่างในกิจการจำนวนไม่น้อย
ช่างเหล่านั้น ต่างเริ่มเรียนรู้ และฝึกปรือฝีมือจนชำนาญ

การทำมีด มิได้ต้องใช้เงินทุนมากมายนัก เนื่องจากใช้เครื่องมือที่ไม่ต้องลงทุนสูง ดังนั้น ผู้ที่ฝึกปรือฝีมือจากรังมีดจ่าตุ่มจำนวนไม่น้อยประสพความสำเร็จในชีวิตอย่างสูง


ในระหว่างที่ผมคลุกคลีกับผู้คนในวงการมีด หรือที่นิยมมีด ผมได้รับข้อมูลมากมาย
ความน่าสนใจ คือเรื่องของผู้คน และจิตใจคน ซึ่งมีบุคคลิกต่างๆกันไป

หนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า "รวมเรื่องสั้น ครุฑดำ" เขียนโดย พลตรีหลวงวิจิตรวาทการ
พิมพ์ครั้งที่สองในปี 2509 โดยที่การพิมพ์ครั้งที่หนึ่ง ก่อนหน้านั้นมิได้ระบุปีพ.ศ. ที่พิมพ์

อนึ่ง เป็นหนังสือที่ดีที่สุดเล่มหนึ่งที่น่าอ่าน ไม่ว่าจะอ่านเพื่อความสนุกสนาน หรือเพื่อศึกษาความเป็นมนุษย์ ไม่ว่ามนุษย์นั้นเป้นเพียงชาวบ้านธรรมดา หรือขุนนาง

ผมจะเล่าเรื่องย่อให้ฟังต่อไปนี้

เช่นเดียวกับผมครับ รู้จักจ่าตุ่มผ่านคุณโจ๋ย บางจากเหมือนกัน ผมไม่มีมีดของจ่าตุ่มเลยสักเล่ม แต่ขออนุญาตเอาเวบไซต์มาให้เข้าไปชมมีดครับ http://www.customknifethailand.com/interes...dmainjatoom.htm คงไม่ใช่ฝีมือจ่าแล้ว ไม่ทราบว่าลูกๆ ของจ่าเป็นผู้สานต่อหรือเปล่าครับ

อ่านเรื่องพี่ Dick แล้วต้องเข้ามาแก้ไขข้อความเลยครับ

รู้จักผ่านคุณโจ๋ยนั้นคือ ดูสารคดี กะอ่านหนังสือ "อินเดียน่าโจ๋ย" นะครับ ทั้งคุณโจ๋ย และจ่าตุ่ม ไม่รู้หรอกครับว่ามีผมอยู่บนโลกใบนี้

เรื่องย่อ ครุฑดำ

หลวงไกร คือผู้รักชาติในสมัยอยุธยา
มีกองทหารระดับหัวกระเด็น (หัวกระเด็น เป็นคำกล่าวยกย่องในหนังสือดังกล่าว) จำนวน 24 นาย
ตัวหลวงไกร มีฝืมือขี่ม้า และต่อสู้บนหลังม้าเป็นยอด ....เขายืนยันว่าจะไม่มีวันตกลงจากหลังม้า และแม้ว่าจะถูกตัดหัวขาดไป จะยังสามรถขี่ม้าต่อไปเพื่อฟาดฟะนศัตรูให้ตายได้อีกอย่างน้อย 1 คน

ทหารหัวกระเด็นจำนวน 24 คนมาจากโจรผู้รักชาติ และเมื่อเข้าร่วมกับหลวงไกร ก้กลายเป็นกองทหารที่มีวินัย และมีฝีมือยอดเยี่ยมทั้งสิ้น ต่างก็สาบานเป็นพี่น้องร่วมเป็น ร่วมตาย

กองทหารครุฑดำ เคลื่อนไหวดุจสายลม ไร้ร่องรอย และมีภาระกิจในการติดตามล้างแค้นขุนนางฉ้อฉลที่ทำให้อยุธยาต้องเสียกรุงในครั้งนั้น (ครั้งที่ 1)

ครั้งหนึ่ง ครุฑดำเข้าชิงเชลยไทยจากขบวนเดินทางของบุเรงนองที่กวาดต้อนไป
เชลยที่ถุกช่วยเหลือออกมามีจำนวนกว่าหมื่นคน และมีกว่าร้อยคน ที่เข้าร่วมครุฑดำเพื่อต้านทานการติดตามของกองทหารพม่า .....การช่วยเหลือ กระทำโดยไม่ทำร้ายต่อชีวิตทหารพม่า เพื่อเห็นแก่การไม่ทำสึกกับบุเร็งนอง (เพราะครั้งนั้น อยุธยากลายเป็นสุวรรณปฐภีเดียวกันไปแล้ว การศึกต้องรู้แพ้ รู้ชนะ ) .....และในที่สุด การช่วยเหลือก้ประสพความสำเร็จโดยงดงาม เป้นการชนะใจต่อบุเร็งนอง และไม่ทำให้ต้องเสื่อมเสียเกียรติภูม


ในการทำภาระกิจ หลายครั้ง ในที่สุด ครุฑดำเหลือทหารจำนวนอยู่เพียง 9 คนที่ยังคงรอดชีวิต

วันหนึ่งคณะครุฑดำตัดสินใจเดินทางเข้าเมือง มุ่งหน้าสู่อยุธยา
เพียงไปถึงสุพรรณบุรี ก้ได้รับการต้อนรับอย่างดี ด้วยกองทหารเกียรติยศ คอยคุ้มกัน
แต่แล้วนั่นคือหลุมพราง ในที่สุด คณะฯถุกหลอกให้เข้าไปคุกเพื่อเยี่ยมคนคุก และแล้วครุฑดำทั้งคณะก็ถูกจับขัง ตีตรวน

หลวงไกร นึกกระหยิ่ม ในไม่ช้า ผู้คนนับหมื่นที่เคยช่วยไว้ต้องมาแหกคุก ช่วยพวกตน ...... แต่แล้วก็ไม่ปรากฏสิ่งดังกล่าว

ในคุกนั้นเอง หลวงไกรบอกกับเพื่อนร่วมตายว่า ผู้คนอาจจะเข้าช่วยเหลือระหว่างการควบคุมตัวไปทำคดี หรือตามจังหวะเวลาอื่น .........



ที่กรมคดีอาญาแผ่นดิน ......หลวงไกรถูกกล่าวหาทำผิดกฏหมาย โดยที่มีขุนนาง และชาวบ้านที่เคยเป็นเชลยถูกช่วยเหลือเข้าร่วมกล่าวความผิด .......และหลวงไกรก็ถูกประหารชีวิต ทิ้งกองทหารอีก 9 นาย ไว้ในคุกขังลืม

ครุฑดำถูกประนาม เช่นเชลยคนหนึ่งบอกว่า บุเร็งนองชมชอบลูกสาวตนในระหว่างถูกต้อนเป็นเชลย และครุฑดำ ทำให้เขาเสียโอกาสเป้นพ่อตาบุเร็งนอง .........มีบางคนกล่าวหาครุฑดำ ทำให้ลูกชายตนต้องตายระหว่างหลบหนีครั้งนั้น



ในปีรุ่งขึ้นนั้นเอง พระองค์ดำอายุครบ 15 และเสด็จกลับสู่มาตุภูมิ ......ท่านได้เรียกครุฑดำออกจากคุกมารับใช้ และให้ตำแหน่งสำคัญในกองทัพ พร้อมทั้งยกย่องครุฑดำ โดยการขุดเอาศพหลวงไกรที่เคยถูกฝังนอกกำแพงเมืองอย่างไร้ความเหลียวแลมทำเป็นสถาณที่สมเกียรติ

ผู้คนมากมาย ต่างแสดงตัวว่าครั้งหนึ่งเคยเข้าร่วมกับครุฑดำทำศึกรบกวนกองทหารพม่า ......จำนวนผู้คนเหล่านั้นมากมทายเกินความจริงไปมาก .....ผู้กล่าวอ้าง เพียงต้องการตำแหน่งใหญ่โต และได้รับทรัพย์สินรางวัล ที่ดินทำกิน ฯลฯ
......ข้าราชการผู้ใหญ่หลายคน กลายเป้นผู้ที่เข้าไปเยี่ยมเคารพศพของขุนไกรเป็นประจำ


****** บทประพันธ์ของหลวงวิจิตรวาทการเรื่องครุฑดำนี้ มีความละเอียด คมเข้มทุกถ้อยบรรทัด จนผมไม่สามารถถ่ายทอดสักเพียงกระผีกหนึ่ง จึงขอคัดแค่เพียงเนื้อหาบางส่วนออกมา ให้การแสดงความเห็นในสายตาที่ผมมองเพื่อนมนุษย์บางคนอย่างสะท้อนใจ ให้ได้เห็นบางมุมมองบ้างเท่านั้น

เรื่องของจ่าตุ่ม ........ ผมเห็นว่ามีผู้คนจำนวนไม่น้อยกล่าวอ้างถึงความสัมพันธ์กันไปต่างๆ นาๆ ..... ผู้กล่าวอ้างส่วนใหญ่ ไม่เป็นที่รู้จักในสังคมลูกค้ามีด ......การกล่าวอ้างความสัมพันธ์กับจ่าตุ่ม ดูเหมือนว่าเป็นบรรไดขั้นสำคัญ ในการเข้าสู่อาชีพ หรือเพียงหาประโยชน์เข้าตัวสักเล็กน้อย .....แล้วบางที เมื่อเวลาผ่านไป ...ถ้อยคำเหล่านั้นก็อาจจะเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา หรือแม้แต่ กลายเป็นสิ่งตรงกันข้าม

จ่าตุ่มที่เคยเป็นผู้ริเริ่มจุดประกายงานมีดไทยแบบสมัยใหม่ เคยเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เป็นปูชนียบุคคล หรือแม้แต่เป็นดวงดาวส่องสว่างให้กับชีวิตคนบางคน ..... เมื่อกาลเวลาผ่านไป ก็อาจจะกลายเป็นนักทำมีดบ้านนอก ที่ไม่มีความรู้คนหนึ่ง สู้คนรุ่นใหม่ก็ไม่ได้ ผลงานไม่มีคุณภาพ .........แต่แล้วถ้าหากผลงานของจ่าตุ่ม หากวันหนึ่งถูกเก็บเข้าสู่พิพิธพันธ์ หรืออาจะได้รับการยกย่องเมื่อใด .......ผู้ที่เคยมีความสัมพันธ์กับจ่าตุ่มก็จะปรากฏตัวออกมาอีกคณานับ

ผมไม่เคยรู้จักจ่าตุ่ม ไม่เคยมีผลงานของจ่า ผมเป็นเพียงคนที่ชอบมีดคนหนึ่ง และชอบรู้เรื่องราวที่อยู่เบื้องหลังของมีดเท่านั้น

คนประเภทนี้ผมเรียกว่า
พวกเนรคุณครับ

ผมรู้จักจาก ลุงเพี้ยน พุ่มชะมวง ที่เขียนและนำผลงานมีดออกมาเผยแพร่ในหนังสือ ชีวิตกลางแจ้ง ครับ
มีพี่อีกคน ที่เสาะหามีดและปืนให้นายใหญ่ที่ธนาคารรวงข้าว รับรองว่างานสวยจริง
ผมขับรถไปอุทัย ถามตำรวจตั้งแต่วงเวียนงาช้างในตัวเมือง ไปจนถึงบ้านแกเลย

พอดีสมัยก่อนผมไม่สนใจมีดใบตายเล่มใหญ่ เพราะไม่รู้จะพกไปไหน
วงการออฟโรดยังไม่เกิด มีแต่รุ่นใหญ่เขาเที่ยวป่ากันด้วยรถ
เราก็เด็กชาวกรุง เลยมองแต่มีดเล็กๆ

ไม่งั้นคงมีมีดโบวี่ทำจากรางเลื่อยยนต์มาเก็บไว้ด้วยครับ

ถ้ากล่าวมากกว่านี้ เดี๋ยวจะโดนว่าเป็นการกล่าวอ้างความสัมพันธ์ครับ

..ใครที่ควรยกย่อง ผมจะยกย่อง พวกที่เนรคุณคนผมจะไม่คบ สำหรับจ่าตุ่มผมถือว่าเป็นผู้บุกเบิกวงการมีด
ของเมืองไทยคนหนึ่งที่ผมรู้จัก..พูดคุยด้วยไม่เคยให้ร้ายใคร(คนอื่นผมไม่รู้)..แก่อาจไม่ใช่ช่างตีมีดทีเก่งกาจ
แต่แก่รู้จักใช้คนและดูแลผลงานของแกรู้ว่าต้องทำอย่างไรเกิดจากการเรียนรู้ของแก่จากตำราต่างๆ..ค้นคว้า
จากหนังสือEng.พยายามแกะอ่านที่ละตัวเพื่อทำในสิ่งที่แก่รัก..
..ฝีมือและผลงานระดับจ่าตุ่ม ถ้าแก่โลบเอากำไรและค้าขายเป็นเรื่องเป็นราว..ปลายชีวิตแก่และครอบครัวแก่
คงจะร่ำรวยเหมือนช่างมีดหลายๆคน
..ผมพูดก็เพียงว่าในยุคนั้นคนที่มีแนวคิดเช่นนี้ทิ้งอาชีพตำรวจ มาเพื่อทำงานที่ตัวเองชอบ สร้างช่างมีดจาก
คนทำปืนเถือน(จบการศึกษาระดับประถม)ให้มีอาชีพเลี้ยงครอบครัวได้ ผมถือว่าคนๆนั้นยิ่งใหญ่ครับ

..บ่นไปนิดหนึ่งแล้ว มาดูมีดพับอีกเล่มของจ่าตุ่ม เป็นประเภท Pocket Knife น้ำหนักเบาพกพาสบายสวย
งาม ใบมีดยาว 3 นิ้ว ด้ามเป็นงาช้าง ฝั่งเทอร์คว้อยช์ที่ด้ามและปุ่มเปิด อย่างเรียบร้อย(สามารถเอากล้องส่องพระ
ส่องดูถึงฝีมือได้เลย) ความปราณีตสำหรับผมถือว่าผ่านสบายๆ

ผมเคยได้ยินชื่อจ่าตุ่มบ้างจากกลุ่มพี่ๆนี่ล่ะครับ เพราะพึ่งมาสนใจมีดได้ไม่นาน แต่เห็นงาน และประวัติที่พี่ๆ เล่ามารู้สึกน่ายกย่องมากเลยครับ งานที่พี่ๆ นำเอามาให้ชมดูงดงามมาก สงสัยมีโอกาสคงต้องขอชมตัวจริงบ้างครับ

จ่าตุ่มเป็นขวัญใจชาวมีดหลายคนครับ ทั้งยังเป็นจุดกำเนิดของคนที่รักมีดหลายคนเช่นกัน

งามจัง

ทำให้นึกถึง Chris Reeves ภาคภาษาไทย

..มาดูขนาดเล็กลงอีกนิดสำหรับห้อยพวงกุญแจ ใบยาวเพียง 2 นิ้ว ด้ามหอยมุกครับ

เล่มที่สอง จำไม่ได้ว่ามาพร้อมกับเล่มแรกหรือเปล่า
แต่ระบบล็อคใบแบบเดียวกัน

ที่สงสัยอยู่เสมอคือ สมัยก่อนเครื่องมือก็ไม่มีอะไรมาก
การเซาะร่องให้เล็บจิกเปิดใบนี่ใช้เครื่องมืออะไร
ยังไม่นับถึงรูในกระเดื่องล็อค ที่เจาะได้บางเฉียบดีแท้

..เชิญครับสมาชิกท่านใดมีผลงานของจ่าตุ่ม โดยเฉพาะยุคแรกๆนำมาให้เพื่อนๆชมบ้างซิครับ

เวป์ฝากภาพ tinypic ไม่รู้เป็นไรฝากไม่ได้.?.ครับ

..เอาไปฝากไว้ที่นี้ก็ได้ครับ http://photobucket.com

..เปลี่ยนบรรยากาศมาชม มีดใบตาย บ้างครับ..เป็นการนำมีดสไตล์ของ..R.W. Loveless โดยเฉพาะใบมีดส่วนด้ามเป็นเขากวางแก่(ผมชอบเม็ดมะระมากๆ) เสริมด้วยหอยมุกที่ทองเหลือง ให้ดูหรูและสวยงามยิ่งขึ้น

ช่างทินอีกคนครับ...ตอนหลังทำมีดให้อ.ถวัลย์ ดัชนี ศิลปินใหญ่ครับ

..ใช่ครับ แต่ที่ผมไม่ได้กล่าวถึงเพราะผมรู้จักจ่าตุ่มในช่วงหลังครับไม่ทันยุคของช่างทิน

..นี้ก็เป็นมีดใบตาย อีกแบบหนึ่งคงพอนึกออกนะครับเป็นทรงสไตล์ของใครครับ ใบจะมีขนาดยาวขึ้นและใช้งานลุยได้มากขึ้น ด้ามดูคล้ายงาแต่ไม่ใช่..แต่เป็นเขากวางลอก

ผมเพิ่งสนใจมีดจริง ๆ จัง ๆ เพียง 2 ปีนี้เอง
ไม่มีมีดผลงานของจ่าตุ่ม แต่ได้ยินชื่อเสียง
ของจ่าจากหนังสือ และสารคดีส่องโลก
ผลงานแกน่าสนใจไม่น้อย ผมยกย่องในฝีมือ
ช่างผู้จุดประกายวงการมีดในบ้านเราคนนี้ครับ

มีดพี่ Yai และพี่ Sonny สวยทุกเล่มเลย
โดยเฉพาะรายละเอียดเล็ก ๆ น้อยแต่งให้มีดสวยสดุดตา
โดยเฉพาะเล่มนี้

และก็เล่มนี้


ของพี่ Sonny


ส่วนของพี่แหลมด้ามมุกชิ้นเดียวสวยมากครับ

นำภาพของท่าน จ่าตุ่ม มาให้ชม ครับ

จ่าตุ่ม ซึ่งเป็นอาจารย์ในด้านการทำมีด ของช่างมีดหลายๆคน ในจังหวัดอุทัยธานี รวมถึงช่างทิน ที่นับได้ว่าเป็น
ช่างมือขวาของท่าน

ผลงานมีดโบวี่ของจ่าตุ่มครับ

..สวยครับ

มีดพับพวงกุญแจของจ่าตุ่มบ้างครับ

C:\สมชาย_Back_up\Picture\สีดอ\กล้อง\DSCF2499.JPG

ที่อยากเห็นที่สุดคือ มีดที่จ่าตุ่มออกแบบเองเล่มแรก
สมัยที่ท่านเป็นตชด.น่ะครับ และก็จ้าวไพร
มีด 2 เล่มนี้ผมรู้สึกว่ามีความเป็นตำนานในตัวเอง
หนังสือสยามในนามมีดไม่ได้ลงรูปมีด 2 เล่มนี้ หรือผมอ่านไม่ทั่วก็ไม่ทราบ
ท่านใดมีรูป รบกวนลงให้ชมเป็นบุญตาหน่อยคร้าบบบ

http://tinypic.com/view.php?pic=4r1o08k

กว่าจะลงรูปได้.........แทบตาย

ขอยกกระทู้ ช่างมีดไทยอันเป็นปูชนียบุคคลขึ้นมาครับ

ดูกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังสวยมากๆๆ

จนอยากได้ฝีมือจ่าตุ่มเป็นที่ระลึกบ้างจริงๆๆ

เมื่อหลายปีก่อนอยากได้มีดในจังหวัดอุทัยมาก...พี่ชายเพื่อนบอกว่าต้องไปหาจ่าตุ่ม ดั้นด้นกันไปโดยไม่รู้จักชื่อสถาณที่ที่จะไป
เค้าบอกแค่จ่าตุ่ม บ้านหนองอีเติ่ง ไปถึงบ้านจ่าตุ่มจนได้ครับ น่าเสียดายวันนั้นจ่าตุ่มไม่อยู่บ้านไปช่วยงาน มีแค่น้องคนหนึ่ง ที่
อนุญาตให้เข้าไปดูผลงานที่สะสมไว้ภายในบ้าน ในตู้กระจก มีมีดพับโบราณและมีดสวยๆที่จ่าตุ่มสะสมไว้มากมาย สวยๆทั้งนั้น
น่าเสียดายที่วันนั้นไม่ได้งานของจ่าตุ่มติดมือมาเลย...เล่มนี้พี่ชายเพื่อนให้มาไม่ทราบและไม่แน่ใจว่าเป็นผลงานของจ่าตุ่มหรือ
ปล่าว โครรู้บ้างครับว่าทรงแบบนี้ช่างฝีมือคนไหนทำ...ขอบคุณครับ...